To strasznie smutne, ale czasami zdarza się tak, że gdy bliska osoba się zakocha, to przyjaźń może nie jest od razu przekreślona, ale powoli, po trochu, zaczyna szarzeć, a później blednąć. Niezależnie od tego, ile lat trwała. Nieważne, że miłość dopiero się zaczęła i na razie nie jest niczym pewnym. 

Przykro jest schodzić na dalszy plan.

Jak zwykle robię to nie mówiąc ani słowa, nie dając nic po sobie poznać, chowam się w książki, w gry, w zapieprzanie. Pamiętam, że przecież tak naprawdę zawsze jest się samemu. 

Czego w sobie najbardziej nie lubię? Jest kilka rzeczy, ale najgorsza jest ta, że wciąż potrafię zalać się łzami zazdrości, gdy komuś udaje się coś, co mi się prawdopodobnie nie uda nigdy. Najstraszniej jest wtedy, gdy wydarza się to ludziom, których naprawdę uwielbiam i za których zawsze trzymam kciuki. Uśmiecham się i cieszę się z nimi, ale później w domu wybucham płaczem. I jest jeszcze gorzej, bo nienawidzę się za tą żółć, która się we mnie zbiera.

Weekend majowy zapowiada się dość smutno, bo zostaję prawie sama w Warszawie, oczywiście zazdroszcząc tym, którzy nie muszą pisać pracy licencjackiej i zajmować się setką innych nudnych spraw.

Planuję każdą chwilę bardzo dokładnie, sumiennie robię to, co zaplanowałam, ponieważ wiem, że gdy tylko zacznę myśleć, wszystkie złe rzeczy wypłyną z tyłu mojej głowy i przygniotą mnie do podłogi tak, że nie będę potrafiła podnieść się przez kilka dni. 

Dziś z rana zadzwoniła moja mama i powiedziała, że jeśli chcę zdawać na studia magisterskie, to nie pojadę na Openera. Już chcę mówić, że w takim razie mam w dupie studia, gdy okazuje się, że daty jednak się nie pokrywają. No cóż, takie mam priorytety.

Chociaż nie, może nie chodzi tu o priorytety, tylko o to, że wizja letnich festiwali (jeśli wszystko dobrze wyjdzie, to pojadę na trzy albo cztery) trzyma mnie w pionie i nie pozwala ponownie się rozpłakać. 

W jakiejś książce, wydaje mi się, że w Lubiewie, był taki fragment o dnie wymoszczonym trocinami i szmatami, o dnie, w którym można było się całkiem wygodnie ułożyć. To prawda, jest wygodnie, ale zawsze przychodzi taki moment, w którym w końcu biorę się w garść i się z niego wyrywam. Ogromny potwór zwany życiem znów mnie przerósł i osłabił. Po wielu tygodniach załamania obieram taktykę małych posunięć: najpierw wybiję potworowi zęby, później wydrapię oczy, wyrwę ogon, kopnę w kostkę, podstawię nogę i będę patrzeć, jak się przewraca. Bo przecież mnie się nie pokonuje tak łatwo.

Podglądam otaczających mnie ludzi, patrzę, z czego czerpią inspirację i chęć do działania. Bo też tak chcę.

W końcu, po jakichś 5 latach wyszła płyta, której potrzebowałam od dawna. Teraz wciąż mam w głowie tę piosnkę. 

Stara miłość nie rdzewieje, mimo że jakoś ostatnio moje lekarstwo na całe zło tego świata, czyli muzyka Placebo, trochę przestała działać (pewnie dlatego, że nadużywałam), to i tak wiadomość o ich koncercie na Coke'u sprawia, że robi mi się dużo lepiej. I już zastanawiam się, jak zaplanować te festiwalowe wakacje tak, aby starczyło mi pieniędzy. 

Muszę przestać marnować czas na bzdury i nauczyć się wierzyć, że świat mi sprzyja.

Do pierwszej piątki moich największych wad wkradło się lenistwo. Doniesienia o mniejszych lub większych sukcesach moich znajomych lub osób w moim wieku zamiast mnie motywować jeszcze bardziej spychają w głębię marazmu.
Kurwa mać, doskonale wiem, że mam 24 lata i że czas na poważne działania i dorosłe decyzje, ale wcale nie czuję się mądra i gotowa na ich podjęcie. A czasami ktoś potrafi uderzyć mnie niespodziewanym pytaniem tak, że aż brakuje mi tchu i kompletnie nie wiem, co powiedzieć. A ci, którzy mnie znają, wiedzą doskonale, że tak rzadko zdarzają mi się trudności w udzieleniu - może nie zawsze dobrej, ale czasami wystarczy wymijająca - odpowiedzi. 
Mam 24 lata, skończyłam jedne studia, kończę drugie i nikt nie wierzy mi, że przez większość czasu czuję się jak kretynka, jak największy dupek pod słońcem. Tylko z tą całą wiedzą nie wyniosłam jakiegoś planu na życie, pojęcia, co chciałabym dalej robić. 
Niech mnie ktoś kopnie w dupę, byle porządnie, bo już sama nie mogę tego stanu wytrzymać. 

Zabawne, że póki co moje życie składa się z kolekcjonowania planów B, alternatyw, wyjść na czarną godzinę. 
Mimo że przygoda z zarządzaniem miała swoje szczęśliwe zakończenie już dość dawno, to i tak nie śpię po nocach, nie wyrabiam się ze wszystkim, pomysły czekają zapisane na karteluszkach.
Może po prostu nie umiem żyć powoli. A jak jest szybko, to przynajmniej nie mam czasu na użalanie się nad sobą. I tak staram się tego nie przeżywać zbyt głośno, bo nie znoszę, jak ktoś tylko pieprzy w kółko o tym, jak mu źle i kompletnie nic nie robi. Mi się też to zdarza, ale w pewnym momencie potrafię się otrząsnąć.
Od pewnego czasu brakuje mi Waszych blogów - tych zamkniętych, porzuconych, zawieszonych na czas nieokreślony. 
Kocham ten stan: bieg na metro, tenisówki, okulary przeciwsłoneczne, w słuchawkach coś gra, a wiatr niszczy mi fryzurę.

Muszę pisać, więcej pisać, więcej czytać, więcej wiedzieć.

Niedługo będę mogła powiedzieć, że rok ma więcej dni, w których jestem chora niż tych, w których czuję się w pełni sił. 
Wracam do domu i jestem tak zmęczona i czuję się tak okropnie źle, że mam ochotę położyć się na łóżku i zostać już tak na zawsze, ale okazuje się, że czeka na mnie wiadomość, na której przyjście już nawet nie liczyłam. Teraz średnio co pół godziny sprawdzam, czy na pewno nadal jest w skrzynce, czy to nie wytwór mojej wyobraźni.
Okazuje się, że jestem bardzo blisko spełnienia jednego z marzeń z mojego top 10. I jak zawsze, po euforii dosięga mnie zwątpienie i myśl co mam zrobić?
Ale mimo wszystko po cichutku wierzę, że mi się uda i że jeśli się zawezmę, to nie ma dla mnie nic niemożliwego. 

I akurat w tym momencie, gdy dopadają mnie wątpliwości, trafiam na to zdanie, które jest rozwinięciem epitafium Charlesa Bukowskiego: Jeżeli już o coś zabiegasz, idź na całego, w przeciwnym razie nawet nie zaczynaj.

Do dzieła, moja droga.

Jak ludzie to robią, że są zadowoleni z życia, jak oni to robią, że wszystko, czego się dotkną wydaje się ciekawe i interesujące? 

Dobrze jest móc uciekać w książki, muzykę i naukę.

Rzucam palenie.

Moi znajomi coraz częściej rozmawiają o planach na po-studia, a ja się im przysłuchuję, czasami nawet się w tych planach uwzględniam, na ogół z przymrużeniem oka. Niektórzy są przerażeni, inni pełni entuzjazmu, jakby spodziewali się znaleźć w pracy nie tylko pieniądze, ale też spełnienie. Czasami chcą się spełniać w dziedzinach, które kompletnie do mnie nie przemawiają, bo jakoś naiwnie wierzę, że człowiek powinien pracować, by sprawiać, że świat stanie się lepszym miejscem, ale z drugiej strony wiem, jak utopijne, dziecinne i głupie jest takie myślenie. Ale oni też są naiwni, wierząc, że ktoś świeżo po studiach znajdzie kreatywną i przynoszącą miliony monet pracę.

Na zimowych praktykach w szkole dwójka znajomych nauczycieli pyta mnie, czy chcę zostać nauczycielką, na co ja zdecydowanie odpowiadam, że nie, to tylko taki plan awaryjny, jeśli inne zawiodą. Na kolejne pytanie, co wobec tego zamierzam, mogę tylko powiedzieć, że na razie wiem, czego nie chcę robić i z tej wielkiej listy opcji wykreślam różne rzeczy, w nadziei, że zostanie mi cokolwiek. I że nie okaże się, że tak naprawdę nie nadaję się do niczego.

Nie pomaga mi fakt, że czuję się jak gówno, że niektórzy tak mnie traktują, jakbym była tylko po to, żeby mi docinać, nie myśląc o tym, że wbrew wszelkim pozorom, szyderczym komentarzom i kpiącym uśmiechom posiadam jakieś uczucia. Może po prostu powinnam zaakceptować, że jestem brzydka, niezbyt szczupła, niezbyt mądra i rozgarnięta.

A może jak przyjdzie wiosna, to znowu poczuję, że świat należy do mnie.

Ostatnio znów jakoś brakuje mi słów, brakuje mi historii do opowiadania. Trochę mnie to przeraża, ale mówię sobie uspokój się, na pewno przyjdą w odpowiednim momencie, może zapadły w sen zimowy, ale wrócą, wrócą.

Na razie czuję się wessana w sprawy, które mnie nie interesują, otoczona zbyt dużą ilością ludzi, których nie lubię. Uciekam oczywiście w seriale, w piosenki, w śpiewanie pod prysznicem i w kuchni (wkręciłam się w HIMYM, więc teraz moim numerem jeden jest to), w głupie żarciki, które w zasadzie śmieszą tylko mnie (tak, śmieję się z własnych żartów, uważam, że niektóre są naprawdę świetne). Niestety, nie udaje mi się ucieczka w naukę - chyba obniżył mi się poziom tolerancji na bezużyteczną wiedzę. Kiedyś nawet najbardziej absurdalne dziedziny dawały mi ukojenie i pozwalały nie myśleć. Teraz - tylko potęgują znużenie.

Mam tylko jedno postanowienie noworoczne - każdego dnia robić coś przyjemnego, coś, co naprawdę sprawia mi radość, nie poświęcać się zbytnio temu, co nie wnosi do mojego życia nic dobrego.

Z cyklu jeden z najgorszych dni w roku: czasami tak bardzo chciałabym się obudzić kimś innym, gdzie indziej, kimś innym gdzie indziej, że aż mnie wszystko boli. Naprawdę, świat na zmianę albo mnie nienawidzi albo kompletnie mnie nie szanuje, a mi po prostu to ciężko wytrzymać ciągle uśmiechając się i udając, że wszystko jest w porządku.

Znowu muszę wrzucić sobie Meds do odtwarzacza.